Onlangs ben ik benaderd door een jonge vrouw, 17 jaar, die zwanger is. Vorig jaar is zij 1x op een jeugdavond geweest en sindsdien chatten wij soms met elkaar. Het blijkt dat zij door haar moeder in de steek is gelaten, zij is naar het buitenland vertrokken. Ook is zij niet welkom meer bij haar oma en de moeder van haar vriend. Natuurlijk weet ik niet alle in en outs, maar ik zie wel een wanhopige zwangere vrouw met een hulpvraag. Helaas heb ik haar geen woonplek kunnen aanbieden, maar ik heb wel samen met haar een aantal opties doorgenomen. Het belangrijkste was dat ze contact op zou nemen met social work voor hulp.
Vorige week kreeg ik bezoek vanuit Nederland en ik had een oproep gedaan voor babykleding. Er kwam een koffer met van alles en nog wat en we hebben de zwangere vrouw heel blij kunnen maken. Een aantal pakjes voor haar met nieuwe kleding en ook een stapel mooie, gebruikte kleding. Ze wist niet goed hoe ze moest reageren, maar je kon zien dat ze emotioneel werd van de liefde en zorg die eruit sprak. Voor velen van ons zo gewoon om te helpen, maar voor haar zo bijzonder.
Als ik aan haar denk zie ik, ondanks de moeiten die ze heeft, een sterke jonge vrouw die probeert te overleven. Ze is al getekend door het leven, ondanks haar leeftijd, maar ze geeft niet op en probeert iets van haar leven te maken. Ook zie ik dat ze veel liefde tekort is gekomen en hoe zij een moeder mist die in deze periode naast haar staat. Er is niet veel wat ik voor haar kan doen, maar ik draag mijn steentje bij waar mogelijk. Eind deze maand zal zij weer voor controle naar de arts gaan en ik hoop deze keer met haar mee te mogen. Natuurlijk ben ik haar moeder niet, maar ik zal haar ondersteunen waar ik kan!
(Inmiddels is duidelijk dat er hulp vanuit social work zal worden geboden en zij zal samen met haar vriend een flat mogen betrekken. Financieel is het nu al nauwelijks mogelijk om rond te komen en daar zal ook naar gekeken worden).
Recent Comments