Amanda is geslaagd! Wat heerlijk dat zij haar diploma in ontvangst kon nemen op 13 juni. Haar moeder en een paar vriendinnen uit haar geboorteplaats waren ook bij de diploma uitreiking en dat was dubbel feest voor haar. Amanda zag er stralend uit in haar mooie jurk en zij stal de show.

Ja. en toen was er in juni de dag waarop het besluit werd genomen dat Amanda en Daniela terug naar huis zouden gaan om bij hun moeder te gaan wonen. Er was vooral blijdschap, maar daarnaast ook wat tranen van verdriet. Na 11 maanden intensief met elkaar te hebben opgetrokken was nu de tijd van afscheid nemen. Zaterdag 15 juni werden zij opgehaald en toen was het opeens heel stil in huis…. Hoe zou het verder gaan met de meiden? Die vraag had ik vooral en ik kon en kan niet anders dan voor hen en hun toekomst blijven bidden! Gelukkig hebben we af en toe nog contact en hopen Marina en ik snel bij hen langs te gaan!

Op 15 juni vertrokken de meiden richting hun moeder en ik vloog de dag erna richting Nederland om tijd met mijn moeder en familie door te kunnen brengen. Ik heb nog 2 1/2 week intensief met mijn moeder kunnen doorbrengen voordat zij overleed. Een groot gemis, maar ik ben vooral dankbaar dat wij haar zo lang in ons midden mochten hebben. Ons grote voorbeeld, onze lieve mams, eindelijk geen pijn meer en Thuis gehaald door de Hemelse Vader!
Ik ben nog een aantal weken in Nederland gebleven om samen met mijn familie te zijn. Het is een cadeautje dat wij deze weken zo intens met elkaar hebben kunnen optrekken en er voor elkaar konden zijn.

Marina was dus bijna acht weken alleen en dat was niet altijd makkelijk voor haar. Gelukkig waren de katten er die haar comfort boden als ze het nodig had. En wat fijn dat we in deze tijd zo makkelijk met elkaar in contact kunnen zijn, we hebben regelmatig gebeld en veel gechat met elkaar. Het gaat goed met Marina en haar werk, ze gaat met plezier en heeft altijd wel iets te vertellen als ze thuis komt. Nu heeft ze gelukkig iets meer vrije dagen waardoor ze ook weer tijd met vrienden door kan brengen.

Hoe nu verder?
Het afgelopen jaar is erg intensief geweest en ik heb nu even tijd nodig om alles een plek te kunnen geven. Dit betekent niet dat ik stil zit, maar ik moet scherp hebben waar mijn prioriteiten liggen. Het coachen/ondersteunen van vrouwen gaat gewoon door en ook binnen de kerk blijf ik beschikbaar voor diverse dingen. Daarnaast ga ik verder uitzoeken of het huis dat de gemeente heeft aangeboden aan Hope for Life een goede stap zou zijn. Er zijn ook een aantal organisaties waar ik contact mee op wil nemen om te zien waar onze raakvlakken liggen en of we van betekenis kunnen zijn voor elkaar.
Het is een nieuw seizoen en ik ben benieuwd wat Gods plannen voor mij en Hope for Life zijn!