De afgelopen maand ben ik op YWAM outreach geweest in Struzani, een klein dorp in een van de armste gebieden van Letland. Het was een pittige week met veel mooie en bijzondere ontmoetingen. Ik was deel van een team dat een vrouwen event organiseerde en bij dit event waren 82 vrouwen aanwezig! Een aantal van hen had ik al gedurende de week ontmoet en het was fijn om hen hier ook weer te zien. Met veel jongeren gesprekken gehad en ook bij de laatste jeugdmeeting geweest. Voor veel mensen, vooral vrouwen en tieners, mogen bidden en God echt aan het werk gezien! Met een aantal tienermeiden heb ik nog contact, zij hopen dat ik snel hen kom opzoeken. Tja, zou wel willen, maar de afstand is net iets te ver om even heen en weer te rijden!

Terugkijkend op alle verzoeken die ik de laatste maanden heb gehad rondom support en coaching blijkt het inderdaad hollen of stilstaan te zijn. Het 17 jarig meisje waar ik eerder over schreef heeft uiteindelijk besloten bij niemand te willen wonen en gewoon te blijven waar zij nu is. Voor de meisjes wiens oma is overleden hebben ze na lang zoeken toch nog verre familie gevonden die zich nu over hen ontfermen. De vraag betreffende support voor drie meisjes uit een gezin staat even op hold aangezien er eerst wordt onderzocht of zij nog thuis kunnen blijven wonen.

Gelukkig heb ik volgende week eindelijk mijn lang verwachte gesprek met de oprichtster van het nog te openen dagcentrum in Ogre. Zij heeft inmiddels meer concreet met de vijf jonge meiden/vrouwen gesproken en zij willen mij graag ontmoeten. Zodra ik het gesprek met Mudite, de oprichtster,  heb gehad kan ik hier verder mee aan de slag!

De laatste tijd heb ik ook een aantal vragen gekregen over hoe om te gaan met pre-pubers. Dit is iets waar ik in Nederland tijdens mijn werk veel mee te maken heb gehad en het is bijzonder om ook hier mee aan de slag te kunnen. Het is speciaal om zo met een gezin te mogen optrekken en samen met de ouders te kunnen kijken naar wat er allemaal speelt en hoe te reageren/handelen.

Maandelijks hebben we de adoptie/pleegoudergroep en een aantal avonden behandelen we het onderwerp Trauma. Dit is heel leerzaam en het is daarnaast ook soms heel pijnlijk en verdrietig. Vooral voor de ouders die nu eindelijk meer inzicht krijgen in het gedrag van hun kind en waardoor het ontstaan is. De groep wordt steeds hechter en we zijn er echt voor elkaar. Ik merk dat ik ook wel een steentje mag bijdragen en dat het gewaardeerd wordt.

Afbeeldingsresultaat voor voorjaar en dan?
Het is nu dus voorjaar en dat betekent een nieuw seizoen! Ik hoop dat het nieuwe seizoen  Hope for Life ook vele nieuwe kansen en mogelijkheden zal bieden!