Onrust

Wat een roerige en onrustige tijd is het. Iedereen hoopte en bad dat het niet zover zou komen, maar er is oorlog uitgebroken. Oekraine verzet zich heftig tegen de Russische aanval en we zien de meest schrijnende berichten, foto's en video's voorbij komen. In een oorlog als deze zijn er alleen maar slachtoffers te betreuren, van beide zijden, en wat is het hartverwarmend om te zien hoe velen, in deze tijd van nood, hulp aanbieden. Van gratis vervoer van treinen en vliegtuigen tot massale individuele transporten. Ook bieden velen van over de hele wereld een een woon- en/of slaapplek aan de vluchtelingen aan. Ik sta op diverse pagina's aangemeld als host en volg dagelijks de diverse berichten. Wat ook erg diep raakt zijn de berichten dat vele vluchtelingen slachtoffer worden van mensenhandel ....

De afgelopen dagen heb ik mij gerealiseerd hoe groot het verschil is tussen het in Letland opgegroeid zijn of als buitenlander in Letland zijn komen wonen. De oorlog zit in de genen van de Letten en ik ervaar dagelijks de angst bij hen. Iedere dag spreek ik wel iemand, soms meerderen, die onrustig zijn of zelfs echt bang. Diversen hebben al ingepakte tassen klaar staan. Ik voel die angst niet, maar begrijp het, gezien de geschiedenis van het land, wel. Ik ben blij dat ik kan luisteren, kan bemoedigen en kan bidden, dat ik naast hen kan staan.

Niemand, ik ook niet, weet hoe lang het gaat duren, hoe het verdere verloop zal zijn en of Letland ook in de gevarenzone komt. Ik weet wel dat ik misschien wel meer dan ooit op de juiste plek op de juiste tijd ben! God geeft mij kracht en ik weet dat Hij voor mij zorgt!